Rohan, 31-03-2013

Nederlands

Bijna 2 weken na dato: eindelijk het bevallingsverhaal én foto’s!

De nacht van 30 op 31 maart was behoorlijk onrustig. Ik werd vaak wakker met vage krampjes, en toen ik opstond waren die krampen toch best regelmatig, iedere 3 à 4 minuten. Zo rond 11:00 uur de verloskundige gebeld, en zij was er om 12:00 uur. Ze bevestigde dat ik inderdaad met de bevalling begonnen was, maar aangezien het nog wel een paar uur kon duren, vertrok ze weer met de mededeling te bellen als er wat meer schot in de zaak zat. Prima, toch! Brian en mams hadden in de tussentijd het bevallingsbad al opgezet, dus die kon gevuld worden wanneer ik er behoefte aan had. Samen met Miriam een film gekeken, en ze heeft zowaar nog een middagdut gedaan ook.

Om 18:00 uur was de verloskundige er weer, de weeën kwamen nu om de 2 minuten en waren knap pijnlijk aan het worden. Terwijl het bad gevuld werd, kreeg ik hete handdoeken op mijn onderlijf als pijnverlichting. Het bad laten vollopen duurde nog even, aangezien de warmwaterketel ineens leeg was! Het was een drukte van jewelste met tig pannen water op het vuur, en de waterkoker die overuren draaide. Toen herinnerde Brian zich ineens dat er boven nóg een ketel was, en sleepte de slangen naar boven. Om 19:25 kon ik eindelijk in bad. Miriam vond het geweldig, zij zat er al lang en breed in, en vond het leuk om gezelschap te krijgen. Bevallen in bad, met je dochter, 4 badeendjes en 2 ballonnen!

In het bad zat ik een tijd lang de weeën op te vangen, het ging toen best redelijk. Brian masseerde mijn rug, en Miriam hielp dapper mee. Tussen de bedrijven door hebben Brian, mams en Miriam nog gegeten, ik had geen eetlust. Op een gegeven moment werden de weeën zo heftig dat Miriam uit het bad werd gehaald, ze had haar vader nodig om haar te troosten terwijl haar moeder aan het vloeken en aan het tieren was. Bij iedere wee huilde ze mee, totdat ze er te moe voor was. Het was een lastige periode, ik wist niet waar ik het zoeken moest van de pijn, en om 21:08 uur heeft de VK me getoucheerd om te zien hoe het met de ontsluiting gesteld was. Er was nog een klein randje over, en dat was voor mij geen goed nieuws om te horen! Gek genoeg ging het daarna erg snel: om 21:30 braken mijn vliezen, om 21:50 stond het hoofdje, en om 22:05 was hij er helemaal uit. Welkom op de wereld, Rohan!

Hij had even nodig om bij te komen. Zijn schouders zaten klem, en bij de laatste keer persen moest ik gaan staan zodat ze hem konden draaien. Door die inspanning, en de krappe ruimte, had hij even nodig voordat hij fatsoenlijk ging ademen. Rohan kreeg zuurstof, en werd heen-en-weer gehaald door het bad om ervoor te zorgen dat hij ging huilen. Dat hebben we geweten… Hij huilde gelijk anderhalf uur lang 😀

Om 22:16 was ik uit het bad en zat ik in een luie stoel, en om 23:30 lag hij aan de borst. Hij was zo verontwaardigd aan het huilen, dat hij de tepel niet goed kon vinden. In de tussentijd werd ik gehecht, en dat ging allemaal prima. Miriam ging om middernacht naar bed, en wij lagen er allemaal om 02:00 uur in. Het was het dagje wel 🙂

Advertisements

1 Comment (+add yours?)

  1. Sandra
    May 02, 2013 @ 22:15:27

    Nou wat bijzonder allemaal zeg…pijnlijke maar mooie ervaring!!!

    Reply

Let us know what you think :-)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: