Aardbeving, 9 – Earthquake, 9

Nederlands

Hier weer een update uit het rommelende Nieuw-Zeeland. Als allereerste: ontzettend bedankt voor alle lieve reacties die we tot nu toe hebben ontvangen. Het is erg fijn om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven. Met ons gaat alles nog goed, we zijn gezond en wel. Laten we beginnen met een verslag van de aardbeving zoals wij hem ervaren hebben…

Frances

Ik was op kantoor toen het gebeurde. Het ene moment zat ik nog rustig achter mijn toetsenbord, het volgende moment moest ik me vastgrijpen aan het bureau om niet het hele kantoor rond te rollen. De gedachte: ‘Ga in een deuropening staan!’ schoot nog wel door me heen, maar er was geen manier waarop ik er een bereikt zou kunnen hebben. Het pand schudde als een kaartenhuis. Toen het voorbij was, was mijn eerste gedachte gek genoeg niet: ‘Ga naar buiten.’ Ik zat me meer af te vragen of mijn computer het nog deed. Pas toen een van mijn collega’s riep dat we naar buiten moesten, drong het tot me door. Ik greep mijn telefoon en kwam zonder kleerscheuren op straat. Eenmaal buiten probeerde ik om-en-om Brian en het kinderdagverblijf te bellen. Het KDV kreeg ik niet te pakken, Brian gelukkig wel. Vlak daarna kregen we een fikse naschok, we zijn toen naar de overkant van de straat gerend voor het geval er een raam zou springen. Een paar dappere mensen waren het kantoor weer in gegaan om tassen e.d. te verzamelen, dus toen ik mijn tas eenmaal weer had ben ik in de auto gesprongen en naar het KDV gegaan. Gelukkig stond het verkeer in die richting nog niet vast. Eenmaal daar Miriam plat geknuffeld, haar spullen bij elkaar gepakt, en vervolgens geprobeerd naar huis te komen… Uiteindelijk was ik om 19:50 thuis, de rit heeft 6 uur geduurd (normaal zo’n 30 minuten), wel met een pauze om Miriam te verschonen en te voeren (gelukkig krijgt ze borstvoeding!). De laatste paar kilometer duurden echt het langst, de hoofdweg naar New Brighton stond muurvast. Uiteindelijk bleek dat het laatste gedeelte enorm onder water stond, dus de auto’s konden er maar heel langzaam doorheen. Ook wij haalden het, al was ik af en toe bang dat de auto het zou begeven. Gelukkig deed hij dat niet, en eenmaal voorbij dat stuk kon ik eindelijk harder dan 2 km per uur gaan rijden, en waren we thuis.

Brian

In de tuin waar ik aan het werk was leek de beving niet zo erg. Ik dacht eerst dat het gewoon een flinke naschok was, al kon ik maar met moeite blijven staan en klotste het water het zwembad uit. Mijn collega had de beving niet onderschat en ging dus gelijk naar huis. Ik maakte eerst af waar ik mee bezig was, pakte mijn spullen in en ging toen weg. Pas toen ik Frances aan de telefoon had gehad die tegen me zei dat ik NU naar huis moest komen, begon ik het gevoel te krijgen dat het was erger was dan eerder gedacht. Ik was best vroeg thuis, kalmeerde Kiko en probeerde Jerom te vinden. Onze grote sterke kater had het kattenluikje letterlijk uit de deur gebeukt, zo bang was hij (uiteindelijk is hij nog wel die avond thuis gekomen, gelukkig). Vervolgens een rondje in en om het huis gemaakt om de schade op te nemen, en de radio aan gezet om naar het nieuws te luisteren. Uiteindelijk duurde het nog uren voordat Frances en Miriam weer thuis waren, maar gelukkig konden we via SMS enigszins contact met elkaar houden.

English

Here an update again from rumbling New Zealand. First of all: thank you very much for all the lovely comments we have received so far. It’s very nice to know that so many people sympathize with us. With us everything goes well, we are alive and kicking. Let’s start with a report of the earthquake as we have experienced it …

Frances

I was in office when it happened. One moment I was still typing on my keyboard, the next moment I had to cling to the desk not to roll around the entire office. The thought: ‘Go stand in a doorway! ” did shoot through my mind, but there was no way I could have reached one. The building shook like a house of cards. When it was over, my first thought crazily enough was not ‘Go outside.’ I was more wondering if my computer was still operational. Only when one of my colleagues called out that we had to go outside, it suddenly made sense to me. I grabbed my phone and got to the street unscathed. Once outside I tried to call Brian and daycare. The nursery I did not reach, Brian luckily I did. Shortly after that we got a hefty aftershock, we then ran across the street in case a window would fall down. A few brave people had gone into the office again to collect bags, etc., so when I had my bag once again, I jumped in the car and went to the nursery. Luckily the traffic in that direction was not clogged up yet. Once there I hugged Miriam for a good long time, packed her things together, and then tried to come home … Finally, I was home at 19:50, the journey lasted six hours (normally about 30 minutes), but with a break to change and feed Miriam (lucky she is breastfed!). The last few miles lasted the longest, the main road to New Brighton was completely jammed with traffic. It turned out that the very last part was under water, so the cars could only go through it very slowly. We also made it, though I sometimes worried that the car would give up. Luckily he did not, and once past that I could finally drive faster than 2 km per hour, and we were home.

Brian

In the garden where I was working the quake didn’t seem so bad. I thought it was just a big aftershock, even though I could only stand with difficulty, and water sloshed out of the swimming pool. My colleague had not underestimated the quake, and went home straight away. I first finished the task I was doing, grabbed my stuff and then went away. Only when I had Frances on the phone who told me that I now had to come home NOW, I began to feel that it was worse than previously thought. I was home quite early, calmed Kiko down and tried to find Jerom. Our big strong cat had literally smashed the cat flap out of the door, so afraid was he (eventually, he still came home that night, thankfully). Then a tour in and around the house to assess the damage, and turning on the radio to listen to the news. In the end, it took hours before Frances and Miriam returned home, but fortunately we could text to keep somewhat in touch.

Advertisements

Let us know what you think :-)

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: